اول بازگردند . اين استثناء در قانون عليت نيست ، بلكه اعتراف به تاثير علل غير عادى مىباشد كه براى ما - با معلومات محدودى كه داريم - ناشناخته است . 3 - در عين قدرت رحيم است اين نكته نيز قابل دقت است آخرين آيه مورد بحث كه يك نوع نتيجه گيرى از مجموع كار موسى و فرعون و پيروزى لشكر حق و نابودى لشكر باطل است خداوند را به « عزت » و « رحمت » توصيف مىكند ، اولى اشاره به شكستناپذيرى قدرت او است و دومى وسعت رحمتش را نسبت به همه بندگان مىرساند ، و مخصوصا « عزيز » را بر « رحيم » مقدم داشته ، تا اين توهم پيش نيايد كه رحمتش از موضع ضعف است ، بلكه در عين قدرت رحيم است . البته بعضى از مفسران معتقدند كه توصيف به عزت اشاره به شكست دشمنان و توصيف به رحمت اشاره به پيروزى دوستان او است ، ولى هيچ مانعى ندارد كه هر دو صفت شامل هر دو گروه گردد ، چرا كه همه از رحمتش استفاده مىكنند حتى گناهكاران و همه از سطوتش بيمناكند حتى نيكوكاران !